Emmy

door: EmmyOML op 06-11-2009

De til-lift waarmee Emmy vanuit bed in een stoel kon worden verplaatst hebben wij het laatst gebruikt op haar verjaardag, een kleine maand geleden. We hebben die avond in in het bijzijn van haar zus met vriend, moeder en stiefvader en haar tante gevierd dat Emmy 36 werd. We begonnen een prachtige fles champagne met aardbeien en sloten af met een fijn Indiaas diner.

Een week daarvoor heeft ze een voorraad columns voor de Viva geschreven omdat ze behoefte had aan rust, vakantie. Ze werd moe, kon zich moeilijk zetten tot het schrijven ook al wilde ze dat heel graag. Een productielijntje voor tasjes werd alsnog ingesteld om een aantal nieuwe modellen te laten uitwerken.

Emmy d’r wereld werd steeds kleiner en ze voelde sterk de behoefte verhalen van buiten te horen. Kom bij me en vertel me wat je aan het doen of van plan bent! We zagen veel vrienden en Emmy zette zich in als grote inspirator.

Een voorgaande periode van vermoeidheid bleek het gevolg van bloedarmoede. Dit in gedachte besloot Emmy het ziekenhuis te bellen met het verzoek voor een bloedtransfusie, met het doel er weer binnen een paar dagen bovenop te zijn.’s Ochtends werd ze opgehaald door twee brandweerauto’s en een ambulance. Het was een prachtig avontuur maar de bloedtransfusie was niet nodig. Het bloed was in orde. ‘s Avonds werd zij weer teruggebracht, in het donker. Vanaf het balkon zag ik haar op een brancard via de brandweerladder naar ons balkon gebracht worden. Ik vroeg me af of ze nog wakker was toen ik zag dat haar hoofd bewoog, van links naar rechts, naar binnen kijkend in huizen waarbij nog nooit iemand dat had kunnen doen. Op het hoogtepunt aangekomen zag ze de Westertoren, goed verlicht door de maan. Ze genoot ervan.

Moe was ze wel. De door vriendin Sarah meegebrachte kreeft ging er nog wel in maar daarna ging ze al snel slapen. De volgende dagen sliep ze veel en kon ze soms moeilijk de juiste woorden vinden op de spaarzame momenten dat ze wakker was.

Op een dinsdagavond had ze echter een onverwachte opleving. Opeens was ze goed bij haar positieven en ze wilde vol enthousiasme twee columns schrijven. Of iemand haar schetsboek wilde aangeven. Met een groepje van vier waren we getuige van twee snelle schetsen en het schrijven van een korte tekst bij de laatste column, over haar brandweeravontuur. Iedereen was opgelucht, Emmy is er weer! Snel viel ze weer in slaap. De volgende ochtend begon ze een gesprek met me over de columns. Dat ze er ook nog een afscheidscolumn bij wilde schrijven. Het gesprek nam een andere wending, ik vlijde me naast haar in bed en we zeiden de dingen tegen elkaar die we de afgelopen jaren zo vaak en graag tegen elkaar hadden gezegd. Dit keer kregen de woorden een andere lading. Het leek alsof we beiden wisten dat het de laatste keer zou zijn.

De aansluitende week sliep Emmy voornamelijk. Slechts voor haar medicijnen en drinken werd ze wakker en communiceerde op die momenten vrijwel niet. Ze sprak nog gemiddeld één zin per dag. ‘Hou me vast’, ‘Geef me een kus’ en ‘Ik denk dat ik er tussen uit aan het piepen ben’. Als Buurtzorg haar kwam wassen sliep ze daar vrijwel steeds dwars doorheen. Iedere nacht sliep ofwel haar moeder, haar tante of haar zusje bij Emmy. De huisarts constateerde dat Emmy vanwege haar steeds minder goed functionerende lever in een coma-toestand aan het glijden was.

Een dinsdagnacht hadden beste vriendin Saskia en ik het plan opgevat de wacht te houden en bij Emmy te slapen. We waren ongerust. Emmy ademende zwaar en soms pruttelend. We schakelden Buurtzorg in voor een deskundige mening. Dat bezoek gaf ons een enorme geruststelling, ze had geen pijn. Onbedoeld vielen we toch in slaap tot ik tegen 2 uur ‘s nachts het toilet opzocht, Saskia werd wakker door mijn gerommel. Bij terugkomst vielen mij de tussenpozen in Emmy’s ademhaling op. Die waren een stuk langer geworden en heel rustig. We luisterden met grote aandacht totdat er niets meer kwam. Met grote ogen keken we elkaar aan en naar Emmy. Ze was er tussenuit gepiept. Heel rustig en zonder pijn.

Zondag 8 november was er een zeer druk bezochte afscheidsbijeenkomst in De Rode Hoed in Amsterdam. We hebben Emmy herdacht met verhalen, beelden en muziek. Aansluitend waren er goede gesprekken, bubbels en bitterballen precies zoals ze dat wilde. Geen ernstige gezichten, slootwaterkoffie en muffe cake. Over de rode loper brachten we haar naar de wagen om haar via een prachtige rit over de grachten naar het huis van haar moeder te brengen.

De volgende dag hebben wij Emmy naar haar rustplaats gebracht. Aldaar hebben we haar naar het graf gedragen en na een korte maar mooie ceremonie met z’n allen begraven. Zoals ze dat graag zag. Met z’n allen de handen uit de mouwen, met een schep in de hand, tientallen mensen een half uur hard voor haar aan het werk onder de tonen van ‘Itsumo Nando Demo’ van Yumi Kimura.

N.B. Emmy’s laatste column zal vrijdag verschijnen. In dezelfde Viva staat bovendien een eerbetoon aan haar. Ze had ooit twee extra columns geschreven, voor de momenten waarop ze de kracht niet zou hebben een actuele te schrijven: ‘Nu even niet’ en ‘Ik kom er niet uit’. Ze heeft ze nooit nodig gehad.

Dank jullie wel voor wat jullie voor haar hebben betekend. De weblog en later de Viva waren enorm belangrijk voor haar en ze had er heel veel plezier in voor ze te schrijven. De vele reacties waren overweldigend. 'Ik snap het niet' zei ze dan uit bescheidenheid.

Dank en groet, Marco.

twitter.com/emmamercedes

meer EmmyOML ...

Over mijn lijk

Emmy

Afgelopen seizoen

Uitzending gemist?

Links